ozetle...

Kisa bir Kuzey ozeti de geceyim gelmisken. Oglusum artik 11. ayina girdi. Halen emmeye devam ediyor. Yemek duzeni oturmus durumda sanirim. Uc ogun yemek yiyor. Bunun yaninda gunde bir kez meyve ve iki kez biberonda sut iciyor. Bir suredir gunduzleri emmek istemiyor, o yuzden ben de birgun onceden sagip dolaba koyuyorum ki ertesi gunu annanesi sut saatinde icirsin, ben de rahat rahat ders calismaya gidebileyim. Artik yalnizca sabah ve aksamlari emiyor Kuzeycik. Bakalim, ne zaman tumden birakacak emmeyi?

Kuzey biraz asabi bir cocuk olucak galiba. Istemedigi seyleri yaptirmaya calistigimizda cok fena azar isitiyoruz! Biz de elimizden geldigince onu zorlamamaya calisiyoruz, ama bazen oylesine azar isittigimiz de oluyor. Once bir azar cekiyor, hepimiz bir sasirioruz 'ne oldu ki simdi' diye, sonra da guluyor. Sanirim kendince bir oyun gelistirdi, bizi sasirtarak egleniyor... Oyun oynamayi cok seviyor benim oglum. Oyuncaklariyla kendi kendine oynamayi da seviyor ama, bizimle oynamayi bir baska seviyor. Ornegin yakalamaca oynarken, ya da saklambac oynarken kendinden geciyor. Simdilik bir fotograf koyuyorum buraya. Videolari cok yakinda...

Bir de, oglusum evdeyken cok neseli, oyuncu ve guleryuzlu bir bebekken, disari ciktigi anda dunyanin en ciddi adamina donusuyor. Kaslar catik izliyor dunyayi. Evdeyken kulaklarini agzina vardiracak durumlar, disaridayken hafiften gulumsetebiliyor ancak Kuzeycigi. Neden acaba? Dun oglusumu arabasiz gezmeye cikardik disari. Birazcik yurutelim istedik aksam yemeginden once. Ilk defa bir eliyle babasinin diger eliyle de annesinin elinden tutarak yurudu kuzum. Cok mutlu olduk!