anneyim!

kuzeydenizimin karla ilk karsilasmasi...

onu hayranlikla izliyorum... ne kadar hizli buyuyor! zaman akip gidiyor! 9 ay 12 gun gecti bebegimin henuz dogumunun uzerinden. halbuki bana daha dun gibi geliyor... onu kucagima ilk aldigim anki duygularimi tarif edemem, ama hemen oncesini cok iyi tarif edebilirim, tek kelime: aci. Ama neyseki cok cabuk iyilesen bir aci... sonrasi... uykusuzluk... 2 saat uyuyabildigim zamanlarda kendimi dunyanin en sansli insani gibi hissediyordum... ama uykusuz gecen o gunlerden hic de sikayetim olmadi... uzerime bir olgunluk oturdu sanki... bir agirlik... sabir tasina dondum birden. anne oldum...

anne oldum! anne oldum! ben! anne oldum! evet, hala saskinim, inanamiyorum anne olduguma. bi dolu garip duygu iste... anne oldum ben...

biraz gecikmeli bir baslandic oldu ama, iste artik buradayiz, oglum ve ben...

kuzeydenizim, 9 ay 13 gunluk, 11.5 kg, 76 cm. dune kadar evimizin komandosuydu, artik haciyatmaz oldu. sabahlari gozlerini acar acmaz dikiliyor ayaga yataginin icinde, ve bizi uyandirana kadar laf atiyor oradan. butun gun yurumek ve ayakta durmak istiyor. ve de annesini cok seviyor. evet, artik eminim ki beni cok seviyor. ve sevgisini en sulu opucukleriyle gosteriyor... benim cocugum diye soylemiyorum ama, oyle tatli ki! benim cocugum... cocugum...

evet, artik anneyim...