yeterki bebegim uyusun...

Bugun tatli bebegim cok tatsiz uyudu. Zaten kahvaltisini da bitirmemisti. Belki de ondan rahatca gecemedi uyku moduna. Neredeyse 1 saatten fazla bekledim yaninda. Sonunda sizdi kaldi. Uzuluyorum uyumakta zorlandigi zaman. Bes aylikken uyku egitimi verdim boncuguma. Yaklasik 10 gunun sonunda kendi kendine uyumaya baslamisti hem gunduzleri hem de geceleri. Sonra evimize misafirlerimiz gelmeye basladikca onun da uyku huylari degismeye basladi. Gunduzleri kendi kendine uykuya dalmakta zorlaniyor. Sabahlari yine iyice (bugun haric!). Ama oglen uykusunu kendi yataginda uyumak istemiyor. Uykuya salincaginda basliyor. Sonra yatagina tasiyor onu annanesi. Cunku o saatlerde ben evde olamiyorum. Neyse ki aksam uykularimiz simdilik sorunsuz gidiyor. 

yeterki bebegim uyusun...

Kuzeydenizimin uyku egitiminden soz edeyim biraz. Yaklasik 10 gun surdu. Ilk gunler cok zorlandik, o da ben de. Aksamlari degil de, gunduzleri kimi zaman tum uyku saatini aglayarak gecirdigi oldu Kuzey'in. Buna izin vermek zorunda kaldim ben de. Ama hep yaninda oldum, ve aglamasinin siddetlenmesini onlemeye calistim. Kimi zaman, sakinlestirmek icin cok kisa sureligine kucagima alip, sakinlestigi anda tekrar yatagina biraktim. Biraz yorucu oldu ama boyle boyle alisti Kuzeycik yataginda uyumaya. Simdiyse kimi zaman sorunsuz uyuyor hala, lakin kimi zaman da cok zorluyor uyumamak icin. Aslinda o da uyumak istiyor ama bir turlu beceremiyor o zamanlar kendiliginden uykuya dalmayi . 


Uyku egitimiyle ilgili birkac farkli yaklasim var. Bu yaklasimlardan biri aglatarak uyutmak. Bu yontemde bebegi yatagina koyup, kapisini cekip cikiyorsun. O icerde aglasin dursun, sen hic orali olmuyorsun. Belli araliklarla - galiba 20 dk falandi- odaya girip hizli bir kontrol yapiyorsun. Ama bu kontroller cok kisa sureli oluyor, ornegin yalnizca bebegin atesine falan bakacak kadar. Ben bu yontemi uygulayamadim. Kuzey aglarken hemencecik kendini kaybediyor, daha dogrusu kendinden geciyor aglarken. O yuzden cesaret edemedim ben bu yonteme. Onun yerine, biraz daha hafifletilmis versiyonunu benimsedim. Tracy Hogg'un yaklasimiyla, hem bebegin aglamasina izin veriyorsun ama, bir yandan da onun yaninda oluyor, ufak tefek yardimlar ediyorsun. Ornegin, kesinlikle eglayarak kendinden gecmesine izin vermiyorsun. Sakinlestirerek,  bu zorlu yolda yilmadan hedefine ulasmasini sagliyorsun. Bazen 'PIS'liyorsun, karnini sivazliyorsun, 'sen basarirsin cocugum' diye gaz veriyorsun. Yani aslinda uyku koclugu yapiyorsun. Bu yontem biraz daha yorucu oluyor ebeveyn icin, ama duygusal anlamda uygulamasi daha kolay. En azindan benim acimdan oyle oldu. Kimisi de, 'birak cocuk nerede nasil istiyorsa oyle uyusun' diyor. Ornegin, annesini emerek uykuya gecmek ve hatta oyle de uykuyu surdurmek istiyorsa oyle olsun. 'Yeterki tatli tatli uyusun bebegim' diyor bu yaklasimin savunuculari. Tum bu yontemler sonucta tek bir amacta birlesiyor, bebegin gereksinimi olan uykuyu uyumasini saglamak. Artik kim nasilini uygun gorurse...